Czasownik chęci, obowiązku lub możliwości + bezokolicznik — jeden schemat, dziesiątki zdań.
Dwa czasowniki „być” — „ser” dla tożsamości, „estar” dla stanu i miejsca.
Gotowe ramy do opisu osób, rzeczy, wyglądu i ubioru.
Trzy reguły tworzenia liczby mnogiej, plus wyjątki.
Jedno niezmienne słowo na „jest / są” — „hay”, zawsze w tej samej formie.
„Gustar” działa odwrotnie niż „lubić” — to rzecz podoba się tobie, nie odwrotnie.
Strach, głód, zimno, wiek — po hiszpańsku się je „ma” (tener), nie „jest się” nimi.
Cztery gotowe schematy porównań — wstawiasz słowa w ramkę, nie składasz zdania od zera.
Cztery proste sposoby na „nie” — wstawiasz gotowe słowo, nie budujesz zdania od zera.
Ile czegoś jest — „dużo”, „mało”, „za dużo” — i kiedy „bardzo” to „muy”, a kiedy „mucho”.
Żeby nie powtarzać rzeczownika, zastępujesz go krótkim zaimkiem: „¿Compras el pan?” — „Sí, lo compro”.
Dwa czasy przeszłe — wybór zależy nie od „kiedy”, tylko „jak” o tym mówisz: zdarzenie (indefinido) czy tło i stan (imperfecto).