Zaimki: lo, la, los, las

Zaimek dopełnienia bliższego zastępuje rzeczownik, o którym już była mowa — odpowiada na „kogo? co?” i pozwala nie powtarzać słowa w kółko. Formę dobierasz do rodzaju i liczby ZASTĘPOWANEGO rzeczownika: el pan → lo, la goma → la, los libros → los, las llaves → las.

Zaimek stoi PRZED czasownikiem odmienionym: „la tengo”, „lo compro”. To stała pozycja — także w przeczeniu („no lo entiendo”) i w pytaniu. Częsty odruch z innych języków, gdzie zaimek idzie po czasowniku („I have it”, „mam ją”), tu nie działa.

Gdy w zdaniu jest bezokolicznik albo gerundio, masz DWA równoprawne warianty: zaimek przed całą konstrukcją („la quiero ver”) albo doklejony na końcu bezokolicznika / gerundio („quiero verla”). Oba są poprawne i znaczą dokładnie to samo — to reguła, nie wyjątek. Jedyne zakazane miejsce to środek, między czasownikami.

W części Hiszpanii (zwłaszcza w centrum) o OSOBACH rodzaju męskiego zamiast „lo” usłyszysz „le”: „Le veo” zamiast „Lo veo” (o Juanie). To akceptowany wariant regionalny — tzw. leísmo — nie błąd; stąd „(le)” w tabeli wyżej. Rzeczy zawsze biorą „lo”.

Obok tego kompletu istnieje osobny: zaimki dopełnienia dalszego „le / les”, które odpowiadają na „komu? czemu?” („Le doy el libro a Ana”). To oddzielny temat z własnymi regułami — na razie zapamiętaj tylko podział: „lo / la / los / las” = kogo? co?, „le / les” = komu?