Chcę, muszę, mogę

Chęć wyrażasz przez „querer” + bezokolicznik — czasownik chcenia i druga czynność w bezokoliczniku, bez żadnego łącznika. „Yo” pomijasz: „quiero” już znaczy „ja chcę”.

Obowiązek to „tener que” + bezokolicznik (dosł. „mam co zrobić”). Kluczowe jest „que” między „tengo” a czasownikiem: „tengo que trabajar”.

Możliwość albo pozwolenie wyrażasz przez „poder” + bezokolicznik — dosłownie „mogę zrobić”, bez łącznika, tak jak po „querer”. „Puedo” to nieregularna forma „ja” (o→ue).

Bezosobowy obowiązek — bez wskazania KTO musi — wyrażasz przez „hay que” + bezokolicznik: „trzeba coś zrobić”. W przeciwieństwie do „tener que”, „hay que” nigdy się nie odmienia i nie ma podmiotu.

Powinność/rada to „deber” + bezokolicznik — słabsza niż obowiązek z „tener que”, bliższa polskiemu „powinienem”. Ten sam czasownik z „de” („deber de” + bezokolicznik) zmienia znaczenie na przypuszczenie: „debe de ser tarde” = „pewnie jest późno”.

Bliską przyszłość wyrażasz przez odmienione „ir” (iść) + „a” + bezokolicznik — dosłownie „idę coś zrobić”. To najpopularniejszy sposób mówienia o planach w codziennej hiszpańszczyźnie, częstszy niż czas przyszły prosty.

Początek czynności to „empezar a” + bezokolicznik (czasownik z zmianą e→ie w odmianie). Dosłownie „zaczynam do robienia czegoś” — „a” jest tu obowiązkowe, inaczej niż po „querer”.

Nagły, często niespodziewany początek czynności to „ponerse a” + bezokolicznik (zwrotne „ponerse”, o→ue) — mocniejsze i bardziej „z zaskoczenia” niż neutralne „empezar a”.

Koniec/przerwanie czynności to „dejar de” + bezokolicznik — dosłownie „zostawiam robienia czegoś”. Przeciwieństwo „empezar a”.

Czynność zakończoną chwilę temu wyrażasz przez „acabar de” + bezokolicznik (w czasie teraźniejszym!) — dosłownie „kończę robienia czegoś” = „właśnie coś zrobiłem”. Nie używaj tu czasu przeszłego.

Powtórzenie czynności to „volver a” + bezokolicznik (czasownik z zmianą o→ue) — dosłownie „wracam do robienia czegoś” = „robię to znowu”.

Czynność, która wydarzy się za chwilę — dosłownie „w punkcie do” — to „estar a punto de” + bezokolicznik. Mocniej podkreśla „już, już” niż zwykłe „ir a”.