Zaimki: le, les

„Le” i „les” zastępują osobę, dla której albo komu coś się robi — odpowiadają na „komu? czemu?”, nie „kogo? co?” (to robią „lo/la/los/las”, zobacz Schematy). „Le” dla liczby pojedynczej, „les” dla mnogiej — bez rozróżnienia na rodzaj.

Kiedy nazywasz osobę wprost („a Ana”, „a mi hermano”), zaimek „le/les” i tak zostaje — to nie błąd ani powtórzenie, tylko normalna, obowiązkowa konstrukcja w hiszpańskim. Samo „a Ana” bez „le” brzmi niepoprawnie.

Gdy „le” albo „les” stoi tuż przed „lo, la, los, las”, zamienia się w „se” — dwa zaimki na „l” obok siebie źle brzmią, więc hiszpański zastępuje pierwszy. To „se” NIE jest zwrotne — to po prostu „le/les” w przebraniu.

„Le”, „les” i „se” stoją w tym samym miejscu co „lo/la/los/las” — przed czasownikiem odmienionym, albo doklejone do bezokolicznika lub gerundio. Ta sama reguła, ten sam slot, inna funkcja.