ˈ
akcent główny
Pionowa kreseczka przed sylabą, na którą pada akcent.
casa/ˈka.sa/dom
Przewodnik wymowy i zapisu fonetycznego.
W całej aplikacji wymowę zapisujemy w międzynarodowym alfabecie fonetycznym IPA — w nawiasach /…/. Tu masz ściągę z najważniejszych symboli, które zobaczysz najczęściej.
Pionowa kreseczka przed sylabą, na którą pada akcent.
Kropka oddziela sylaby — pomaga zobaczyć rytm słowa.
Pionowa kreska to krótka pauza w zdaniu — jak przecinek w mowie.
Język między zębami — jak angielskie „th” w „think”. Po hiszpańsku to „c” przed e, i oraz „z”.
Tylne, ostre „h” — jak w polskim „hak” mocno wymówionym. Po hiszpańsku to „j” zawsze oraz „g” przed e, i.
Jak polskie „j”, czasem trochę głębsze. To dźwięk „y” jako spółgłoski i „ll”.
Identycznie jak polskie „ń”. Zapisywane jako „ñ”.
Krótkie, jedno uderzenie języka o podniebienie — lżejsze niż polskie „r”.
Długie, mocno wibrowane — „rr” oraz „r” na początku słowa.
Między samogłoskami „b” i „v” łagodnieją — wargi się ledwie domykają.
Między samogłoskami „d” staje się bliskie angielskiemu „th” w „this”.
Między samogłoskami „g” mięknie — jakbyś tylko musnął tylną częścią języka.
Identycznie jak polskie „cz”. Zapisywane jako „ch”.
„n” przed „k” lub „g” — jak w polskim „bank”.
Każda litera ma swoją nazwę po hiszpańsku, brzmienie w zapisie IPA i przykład w jednym słowie.
jak polskie „a”
jak polskie „b”, między samogłoskami miękkie
/k/ przed a, o, u — /θ/ („th”) przed e, i
jak polskie „d”, miękkie między samogłoskami
jak polskie „e”
jak polskie „f”
jak „g” przed a, o, u — jak chrapliwe „h” przed e, i
zawsze nieme — nie wymawia się
jak polskie „i”
jak polskie chrapliwe „h”
jak polskie „k” — używane głównie w zapożyczeniach
jak polskie „l”
jak polskie „m”
jak polskie „n”
jak polskie „ń”
jak polskie „o”
jak polskie „p”, bez przydechu
zawsze z „u” jako „que/qui” — czyta się „ke/ki”
lekko zwijane — na początku słowa lub jako „rr” mocno wibrowane
jak polskie „s”
jak polskie „t”, bez przydechu
jak polskie „u” — nieme po „q” i w „gue/gui”
wymawiane identycznie jak „b” — nigdy nie jak polskie „w”
tylko w obcych słowach — jak angielskie „w”
najczęściej /ks/, w nazwach z Meksyku jak „j” (/x/)
jako spółgłoska jak polskie „j”, jako samogłoska jak „i”
zawsze jak „th” w angielskim „think” (w Latynoameryce jak „s”)
Kilka liter zachowuje się inaczej niż w polskim — warto je znać od pierwszego dnia, żeby nie utrwalać błędów.
Hiszpańskie „h” jest nieme. „Hola” mówisz „ola”, „hotel” mówisz „otel”. Bez wyjątków.
Twarde, jak polskie „k”.
Jak angielskie „th” w „think”. W Latynoameryce wymawiane jak „s”.
Jak polskie „g”.
Jak polskie chrapliwe „h”, ostre i tylne.
U jest nieme — służy tylko żeby zachować twarde „g”.
Jak chrapliwe „h”. Polskie „j” w hiszpańskim oddaje litera „y”.
Wymawiane jak polskie „j”. W Argentynie często jak miękkie „ż”.
Identycznie jak polskie „ń”. Najprostsza litera dla Polaków.
Silnie rolowane „r”, długie. Pojedyncze „r” w środku słowa jest dużo łagodniejsze.
Hiszpańskie „v” wymawia się identycznie jak „b” — nigdy jak polskie „w”. „Vino” i „bino” brzmią tak samo.
Jak „th” w angielskim „think”. Końcówki języka między zębami.
Wymawiane identycznie jak „s” — bez różnicy.