Osoba mieszka
w końcówce.

Zaimka używasz tylko, gdy chcesz skontrastować lub podkreślić: Yo cocino y tú descansas — „ja gotuję, a ty odpoczywasz”. Oraz przy uprzejmym usted, żeby było jasne, że mówisz do pana/pani, nie o kimś.

Oba języki odmieniają równolegle i oba pomijają zaimek. Ucząc się przez polski — nie przez angielski — nie tłumaczysz „I speak”, tylko mapujesz końcówkę na końcówkę: -as czuje się jak -isz.

Potrzebujesz pełnej odmiany konkretnego czasownika — przez wszystkie czasy? Tabele każdego czasownika znajdziesz w słowniku →

Te czasowniki są w pełni regularne — oprócz formy „yo”. Nauczysz się jednego wyjątku na czasownik, a pięć pozostałych osób odmienisz zwykłym wzorem -ar / -er / -ir. Kliknij dowolny, żeby zobaczyć całą odmianę.

Samogłoska w rdzeniu zmienia się wszędzie oprócz nosotros i vosotros — te dwie formy mają akcent na końcówce, więc rdzeń zostaje jak w bezokoliczniku. Zaznaczone formy układają się w kształt buta.

Najliczniejsza grupa — w -ar, -er i -ir. e rozszczepia się na ie.

Bez wzoru i bez skrótów — ale to właśnie ich używasz najczęściej (ser, ir, tener…). Dlatego zacznij od nich: kilka tabel, których nauczysz się na pamięć raz, a dobrze.