Angielskie pytanie i przeczenie prawie zawsze potrzebują operatora (do / does / did, be, have). Bez niego brzmią jak kalka.
Pytania zamknięte tworzy operator „do / does / did” (albo „be”), nie sama zmiana szyku jak po polsku.
Pytania o szczegóły zaczynają się od what / where / when / why / how, a potem idzie operator.
Where you are going?Where are you going?
W pytaniu operator stoi przed podmiotem (inwersja): „Where are you…?”, nie „Where you are…?”.
Przeczenie też potrzebuje operatora: don't / doesn't / didn't + czasownik w formie podstawowej.
Krótka „przyczepka” na końcu zdania prosząca o potwierdzenie. Zdanie twierdzące → przeczący tag, i odwrotnie.
Grzeczniejsze i bez inwersji: po „Could you tell me…” szyk jest jak w zdaniu twierdzącym.
